Tap í síðasta leik og uppskera sumarsins

Víkingar spiluðu á Laugardag sinn síðasta leik á tímabilinu gegn Fjarðabyggð á heimavelli. Fyrir leikinn var ljóst að liðið myndi enda í 12. og neðsta sæti deildarinnar og því að litlu að keppa öðru en stoltinu. Það er skemst frá því að segja að leikar enduðu með 1-1. Fannar Hilmarsson skoraði mark okkar manna og hefur því skorað 5 mörk í deildinni alls eða einu færra en Josip Marosevic sem tókst að skora 6 áður en hann hélt heim til Króatíu.

Fyrstu tveir leikir mótsins gáfu góð fyrirheit um það sem koma skyldi en eftir tvær umferðir var liðið á toppi deildarinnar með fullt hús stiga. Í kjölfarið fylgdu sjö ósigrar þar sem liðið var að fá á sig allt of mörg mörk en aðalsmerki liðsins undanfarin ár hafði verið þéttur og góður varnarleikur. Brugðið var á það ráð að skipta um mann í brúnni og var Kristinn Guðbrandsson látinn taka pokann sinn.

Við liðinu tók Ejub Purisevic sem þekkir liðið jafn vel og handarbakið á sjálfum sér(ef ekki betur) enda þjálfari í Ólafsvík árin 2003-2008. Það var þó ljóst að Ejub gæti aðeins verið með liðið tímabundið sökum mikilla anna sem yfirþjálfari knattspyrnusamstarfsins á Snæfellsnesi. Eftir þjálfaraskiptin tapaði liðið naumlega fyrir Leikni á útivelli áður en liðið tók á móti ÍR þar sem gestirnir stálu stigi í blálokin á leiknum. Þessi úrslit fengu mikið á liðið en á tímabili virtist sem það væri að birta til en kjaftshöggið undir lok leiksins var einfaldlega of þungt. Í næsta leik tók liðið á móti nöfnum sínum frá Reykjavík en ljóst að leikurinn gegn ÍR-ingum sat í mönnum og gestirnir fóru með auðveldan 1-4 sigur af hólmi.

Fjórum dögum seinna var flogið Austur á land þar sem við heimsóttum Fjarðabyggð. Í þeim leik lékum við einum færri  lungað úr seinni hálfleik þar sem Dejan Podbreznik sem þá spilaði sinn fyrsta leik fyrir félagið fékk að líta rauða spjaldið þegar hann átti augljóslega að fá dæmda vítaspyrnu. Mynd er til af treyjunni sem var rifin í tætlur en Gunnar Jarl dómari leiksins sá ekki ástæðu til að dæma víti en rak Dejan í stað þess útaf með sitt annað gula spjald fyrir leikaraskap. Allt virtist stefna í 0-0 jafntefli en heimamönnum tókst með ólýsanlegum hætti að koma knettinum yfir línuna eftir fyrirgjöf sem fór aldrei fyrir heldur beint í markið. Í þessum leik átti liðið miklu meira skilið, menn voru að berjast fyrir hvorn anna og málstaðinn en uppskeran var af skornum skammti.

Næsti leikur var gegn Aftureldingu í Mosfellsbænum. Í þeim leik var liðið hvergi nærri því að vera líkt sjálfu sér, það var sem hugurinn væri allt annars staðar en á fótbolta vellinum. Hér var mér hugsað til lagsins um tunglið sem Helga Möller söng svo fallega þar sem segir í textanum ,,hugurinn ber þig hálfa leið ". Staðan var 2-0 í hálfleik en hefði hæglega geta verið 3-0 þar sem Einar varði vítaspyrnu undir lok fyrri hálfleiks. Í seinni hálfleik hélt Einar áfram að verja eins og berserkur en hann kom þó ekki í veg fyrir að Afturelding skoraði sitt þriðja mark í leiknum og 3-0 tap staðreynd.

Í næsta leik gegn HK tapaði liðið naumlega fyrir sterku liði HK en í þeim leik sýndi liðið hvað í því bjó en þar var baráttan og viljinn til staðar. Tveimur dögum eftir leikinn gegn HK kom til landsins nýr þjálfari að nafni Darko Kavsic. Darko sem er Slóveni hafði þjálfað mikið í heimalandinu auk þess að vera með reynslu í þjálfarafræðum bæði í Austurríki og Saudi-Arabíu. Hans fyrsti leikur við stjórnvölin var gegn Haukum á útivelli þar sem við töpuðum 3-1 en mark okkar manna skoraði Brynjar Gauti á loka mínútum leiksins.

Næsti leikur gegn Selfossi á heimvelli þarf vart að minnast á og ætla ég mér því ekki að staldra lengi við hann því þá steinlá liðið gegn sprækum lærisveinum Gunnlaugs Jónssonar 1-6.  Í næsta leik sem fór fram á Skipaskaga beit liðið frá sér og allir börðust sem ljón og uppskeran var 0-0 jafntefli. Fyrir mót hefði það talist góð úrslit að halda hreinu á Akranesi en það verður þó ekki litið framhjá því að bæði lið börðust á botni deildarinnar og því um ásættanleg úrslit fyrir bæði lið að ræða.

Stemmningin í liðinu fyrir heimaleikinn gegn Þórsurum sem komu næst í heimsókn var góð.  Þegar þarna var komið réri liðið lífróður til að freista  þess að framlengja veru sinni í 1. deild að ári. Liðið fór með 2-0 sigur af hólmi í líklega besta leik liðsins á sumrinu, mörkin skoruðu Dejan og Danijel sem höfðu báðir komið um mitt sumar frá Slóveníu.

Viku seinna ráku nágrannar Þórsara, KA-menn seinustu naglana í kistuna þar sem liðið tapaði 3-0 á útivelli. Liðið komst aldrei í takt við leikinn og fékk mark á sig snemma líkt og í mörgum leikjum sumarsins. Næsti leikur var gegn Leiknismönnum á Ólafsvíkurvelli en sá leikur var sögulegur fyrir þær sakir að bæði lið spiluðu undir formerkjum heimaliðsins. Dómarinn Valgeir Valgeirsson taldi búning Leiknismanna of líkann búningi Víkings og þar sem gestirnir voru án varabúninga spiluðu þeir í varabúningum Víkings. Sá leikur endaði 2-2 jafntefli en mörk okkar manna skoruðu Brynjar Kristmundsson og Þorsteinn Már Ragnarsson.

(Víkingar heilsa Leiknismönnum fyrir leik liðanna í Ólafsvík) 

Viku seinna fór liðið í heimsókn í Neðra-Breiðholtið þar sem ÍR-ingar fóru með sigur af hólmi (4-3) í alveg hreint ótrúlegum leik. Víkingum tókst þá að vinna upp tveggja marka forystu ÍR-inga og komast yfir þegar innan við 10 mínútur voru eftir af venjulegum leiktíma. ÍR-ingar sneru þó leiknum aftur sér í vil og tókst að merja sigur í uppbótartíma. Mörk okkar manna skoruðu Dejan og Brynjar Kristmundsson tvö.

Uppskera sumarsins var þá alls 13 stig sem fela í sér þrjá sigra (Víking R., Aftureldingu og Þór) og fjögur jafntefli (ÍR,ÍA,Leiknir, Fjarðabyggð) sem er minnsti stigafjöldi liðsins frá því liðið fór upp í 1. deild árið 2004. Það sem brýtur í bága er það að liðið skoraði 24 mörk en liðið hafði ekki gert jafn mörg mörk frá árinu 2004 þegar liðið spilaði í 2. deild. En það sem varð okkur að falli í sumar voru þau 54 mörk sem við fengum á okkur. Fleiri mörk höfum við ekki fengið á okkur í 1. deild frá því við komum upp árið 2004, en árið 2005 fékk liðið á sig 30 mörk þegar það þreytti frumraun sína í 1. deild.

Framundan er mikil undirbúningsvinna fyrir átökin sem bíða okkur í 2. deild að ári. Á árunum 2005-2009 spilaði  Víkingur Ólafsvík á meðal þeirra næst bestu og náði að hasla sér völl sem eitt af 24 bestu liðum landsins. Nú þegar við stöndum frammi fyrir því að þurfa byggja upp að nýju reynir á þá sem virkilega hafa bein í nefinu. Þess vegna hlýtur það að vera markmið bæði leikmanna og stjórnar að koma liðinu á þann stall sem því ber að vera og hefur verið undanfarin 5 ár. Áfram Víkingur!!!